O Patronie

Święty Kazimierz Królewicz

Urodził się 3 października 1458 roku w Krakowie na Wawelu. Jeden z synów Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Rodzice Kazimierza byli ludźmi bardzo pobożnymi, czemu dawali wyraz w fundowaniu licznych kościołów i klasztorów, a także pielgrzymowaniu do Częstochowy. Książe został ochrzczony w drugą niedzielę po Wszystkich Świętych. Do dziewiątego roku życia Kazimierza wychowywała matka, od 1467 roku jego nauczycielem został kanonik krakowski Jan Długosz, który pisał o nim: „był młodzieńcem szlachetnym, rzadkich zdolności i godnego pamięci rozumu”.

Święty Kazimierz KrólewiczOd najmłodszych lat Kazimierz wyróżniał się spośród rodzeństwa nie tylko zdolnościami i pracowitością, ale i nadzwyczajną pobożnością. W życiu religijnym św. Kazimierz szczególnym nabożeństwem otaczał Maryję. Ulubioną jego pieśnią był Hymn Maryjny, którego tekst kazał sobie włożyć do trumny. Młody Kazimierz dużo czasu poświęcał modlitwie. Wcześnie rano chodził do kościoła, gdzie adorował Najświętszy Sakrament i kontemplował Mękę i Śmierć Jezusa Chrystusa. Straż zamkowa spotykała Królewicza w nocy na modlitwie przed drzwiami krakowskich kościołów.

Dzieciństwo spędził podróżując miedzy Krakowem, a Wilnem. Brał udział w różnych zjazdach i naradach, towarzysząc ojcu w ważnych sprawach państwowych. Gdy skończył piętnaście lat wyruszył na Węgry, aby przejąć tamtejszą koronę królewską. Gdy Kazimierz wyprawił się, by objąć tron, na granicy Węgier czekał na niego nieprzyjaciel, Maciej Korwin wraz z potężnym wojskiem. Królewicz nie chcąc rozlewu krwi, dał rozkaz do odwrotu i powrócił do kraju.

W latach 1479 – 1783 król Kazimierz Jagiellończyk przebywał na Litwie, przekazując rządy w Polsce młodemu Kazimierzowi. Jego krótkie rządy były bardzo dobrze oceniane. Poprawił bezpieczeństwo na drogach, ukrócając rozboje. Utrzymywał dobre kontakty ze stanami pruskimi. Sukcesy syna zdecydowały, że król Kazimierz Jagiellończyk postanowił przekazać mu tron. Planował ożenić go z jedną z córek cesarza Niemiec. Niestety Królewicz odmówił ojcu ponieważ ślubował Bogu czystość.

Święty Kazimierz KrólewiczZmarł na gruźlicę w Grodnie 4 marca 1484 roku, mając zaledwie 26 lat. Został pochowany w grobie pod kaplicą Bogurodzicy w katedrze wileńskiej, w miejscu, gdzie za życia najczęściej się modlił.

W bardzo krótkim czasie, bo już w 1522 roku został kanonizowany, a następnie w 1602 roku ogłoszony patronem Polski, a także Litwy, w tym patronem młodzieży litewskiej, a od 1690 roku także Zakonu Kawalerów Maltańskich. Jest orędownikiem i patronem poświęcających się służbie publicznej.

Przedwczesna śmierć młodego księcia wzbudziła w Polsce i na Litwie wielkie poruszenie, gdyż wszędzie potrafił on zjednać sobie ludzi. Posiadał wielki dar żarliwej modlitwy. Wstawiał się za pokrzywdzonymi u swojego ojca. Pomagał ubogim i chorym.
Święty Kazimierz przedstawiany jest w stroju książęcym z mitrą na głowie i lilią w dłoni lub jako klęczący przed drzwiami zamkniętej katedry. Atrybutami świętego są dwie skrzyżowane buławy, herb Jagiellonów, Matka Boska Ostrobramska oraz szarfa z tytułem Hymnu Maryjnego znalezionego w jego trumnie.

Dzisiaj św. Kazimierz powinien być wzorem dla tych, którzy podejmują służbę publiczną. Jest przykładem łączenia życia religijnego z działalnością polityczną
i służbą człowiekowi.

Monika Rzemieniewska – Kuszpit
Prezes Fundacji imienia Świętego Kazimierza Królewicza